ونسان ونگوک

ورود / ثبت نام

صفحه نخست

ونسان ونگوک

( 1 - user rating )

دانستنیها - نامداران ایران و جهان

سه شنبه, 18 بهمن 1384 ساعت 12:21

«ونسان ون گوگ» Vincent Van Gogh نقاش بزرگ هلندي، در روز 30 مارس 1853 در «گروت زوندرت» هلند متولد شد

ونگوک پدرش کشيشي بود که در دين تعصب زيادي به خرج مي داد. دوران کودکي ونسان، در محيط خانواده و در نهايت دوستي و صفا سپري شد. نخست در شرکت «گوپيل» (2) که کارش خريد و فروش آثار هنري بود، استخدام شد و چهار سال به اين کار مشغول بود. سپس به لندن رفت و به تدريس فرانسه پرداخت. پس از آن به هلند بازگشت و نزد کتاب فروشي به کار مشغول شد. بعد به علت شور مذهبي که در او پيدا شد براي نجات و هدايت کارگران معادن بلژيک عازم آن ديار شد.
ونسان در آنجا وارد يک آموزشگاه گرديد و پس از گذراندن دوره ي آن، براي تبليغ به شهر «واسم» رفت. ون گوگ در کلبه اي بيشتر اوقات خود را به پرستاري بيماران و تلاوت انجيل مي گذراند، اما ساده دلي و رأفت و صراحت و بي دست و پايي او، خار راهش شد و از کار رانده شد. در کار عشق، نيز ون گوگ توفيقي نيافت و هر بار که به کسي دل بست، کار به بي مهري و جدايي انجاميد. در 28 سالگي ون گوگ مردي بود بي شغل و پيشه، سرخورده و شکست ديده و در عالم خود غريب و تنها. به نقاشي دل بست، اما هر کس نقاشي او را مي ديد، چشم مي گرداند. تنها برادر کوچکش «تئو ون گوگ» (3) بود که مشوق او بود و براي او وسايل نقاشي فراهم مي کرد.
موضوع تابلوهاي ون گوگ در اين دوره، صحنه هايي است که از نزديک با آنها آشنا بوده است مانند «کارگر معدن بلژيکي»، «دهقان هلندي» و غيره. ون گوگ هرگز براي هنر نقاشي تعليم صحيحي نديده بود، اما آثارش از همان آغاز از ديگران متمايز بود. به طراحي و ريزه کاري چنانکه معمول نقاشان پيشين بود، وقعي نمي گذاشت. سعي اش در آن بود که تصور ذهني خود را به شتاب به تابلو منتقل کند در تصور ذهني ون گوگ از همان اوايل «رئاليسم» (4) و «رمانتيسم» به هم آميخته است و مي کوشد تا حالت عاطفي صحنه هايي را که مي کشد، بنمايد. مدتي ون گوگ روزها را با شکم گرسنه به نقاشي و عاشقي در «آمستردام» مي گذراند و برادرش هم چنان مخارج او را مي فرستاد.
در سال 1886 ون گوگ به پاريس رفت و در آنجا با «پل گوگن» (5) و «کاميل پيسارو» (6) و «تولزلوترک»(7) و بعضي نقاشان ديگر آشنا شد و روش رنگ آميزي نقاشان «امپرسيونيست» (8) را مطالعه نمود و به آن مکتب تمايل يافت. همچنين تصاوير ژاپني، با رنگ هاي صاف و روشن و خطوط موزون و سيال و جنبه قوي تزئيني، که چند سال بود به پاريس رسيده و در بسياري از نقاشان جديد از جمله «گوگن» مؤثر بود، توجه او را جلب کرد. اما «ون گوگ» زياد در پاريس نماند.
از پاريس به «آرل» (9) در جنوب فرانسه رفت. مناظره «آرل» با آفتاب درخشان و رنگ هاي سيراب و دل انگيز و گل و گياه فراوان براي «ون گوگ» که در هواي نمناک و گرفته هلند تربيت يافته بود بهشت موعود بود.
شادي وي از رسيدن به چنين اقليمي حد نداشت. اتاقي گرفت و دست به نقاشي زد. مناظر سحرانگيز «آرل»، خرمن هاي گندم، راه هاي پيچان دهکده، درختان پرشکوه، سروهاي شاداب، زنان آرل، و ميز و صندلي چوبي و محقر خودش موضوع نقاشي او بود.
عموماً در فضاي باز و به خصوص در نيمروز که تابش آفتاب از همه وقت تندتر بود، به نقاشي مي پرداخت. «ون گوگ» ديوانه ي رنگ بود، مي خواست جوهر رنگ ها را در پرده ي نقاشي مجسم کند. در روز، 14 تا 17 ساعت نقاشي مي کرد و آفتاب تند جنوب ساعت ها بر مغز او مي تابيد. تابلوها را براي برادرش «تئو» مي فرستاد، و او آنها را به اميد آينده انبار مي کرد. در نامه هايي که به برادرش نوشته، غالباً ذکر از رنگ هاي گلها و درختان و آسمان و طبيعتي است که او را مسحور مي کرد.
در نامه اي به برادرش چنين مي نويسد: «تئوي عزيز، من ديوانه ي مناظري هستم که پيش چشم دارم. امروز رفتم که تصوير باغچه اي را در نور خورشيد تمام کنم. آن را تمام کردم و برگرداندم و پرده ي ديگري بردم، آن را هم تمام کردم... من رابطه اي ميان رنگ هاي خود و موزيک «واگنر» حس مي کنم... اين رنگ ها نشئه عجيبي در من ايجاد مي کنند... اصلا خستگي نمي فهمم و ...» اطاق خود را هم به گلهاي آفتاب گردان با رنگ هاي زرد خيره کننده منقش کرده بود. روزها را به نقاشي و شب ها را به باده گساري مي گذراند. گاه فکر اين که سال ها طفيلي برادر خود بوده است، او را شرمنده مي کرد؛ اما ضرورت نقاشي را مانند هوا براي خود حس مي کرد و نمي توانست از آن دست بردارد.
يک روز ناگهان آرامش عجيبي به او دست داد که هرگز نظير آن را در خود نديده بود. چنان سکوتي که حتي عطش نقاشي را نيز در او آرام کرد. طپانچه اي برداشت و به مرزعه اي رفت و در هواي آزاد، انتحار کرد. در 29 جولاي سال 1890 در يک مزرعه در «Aurers Sur Oise» فرانسه با گلوله خودکشي کرد.